Uczenie się dorosłych to dziś codzienność, a nie luksus. Zmieniają się technologie, rynek pracy i standardy usług, dlatego wiele osób aktualizuje wiedzę, aby zachować spokój i sprawczość. Jednocześnie część ludzi uczy się z ciekawości, bo rozwój daje sens i pomaga lepiej rozumieć siebie. W praktyce oba motywy często się mieszają.
Warto podkreślić, że uczenie się dorosłych nie oznacza wyłącznie kursów i dyplomów. To również uczenie się w działaniu, zdobywanie umiejętności w pracy i rozwój kompetencji społecznych. Co ważne, dobre uczenie się dorosłych powinno prowadzić do zmiany w codziennym funkcjonowaniu, a nie tylko do „zaliczenia” materiału.
Kompetencje i kwalifikacje – czym się różnią i dlaczego to ma znaczenie
W dyskusji o rozwoju często miesza się trzy pojęcia. Kompetencje to realna zdolność działania (np. komunikacja, współpraca, kompetencje cyfrowe). Kwalifikacje są formalnym potwierdzeniem (certyfikat, dyplom, uprawnienia). Z kolei uczenie się jest procesem, który może, ale nie musi, kończyć się kwalifikacją.
Dla wielu osób kluczowe jest połączenie obu elementów. Z jednej strony liczy się praktyka i wdrożenie. Z drugiej strony instytucje i pracodawcy często wymagają dokumentu, ponieważ ułatwia on porównywanie i rozliczanie efektów.
Dlaczego część osób uczy się z ciekawości, a część z przymusu
Są osoby, które traktują uczenie się dorosłych jako naturalny sposób rozwoju – z potrzeby sensu, zainteresowań i tożsamości. Inni uczą się, bo praca tego wymaga: pojawiają się nowe narzędzia, procedury, standardy i zmiany organizacyjne. Jest też trzecia grupa, która chciałaby się uczyć, jednak blokują ją bariery.
Najczęściej pojawiają się: brak czasu, koszty, przeciążenie obowiązkami oraz trudność w dopasowaniu oferty do życia. Dlatego w projektowaniu rozwoju warto uwzględniać realne warunki funkcjonowania dorosłych. W efekcie uczenie się staje się możliwe do utrzymania, a nie tylko „na chwilę”.
Uczenie się dorosłych w praktyce: co działa najlepiej
Skuteczne uczenie się dorosłych ma kilka stałych elementów:
jasny cel („po co mi to?”),
krótka teoria i szybkie przejście do praktyki,
ćwiczenia na realnych sytuacjach z pracy i życia,
plan wdrożenia oraz materiały, do których można wrócić.
To podejście zmniejsza frustrację i przyspiesza efekty. Ponadto zwiększa poczucie bezpieczeństwa, bo uczestnik widzi, że potrafi zastosować nowe umiejętności od razu.
Jak Akademia Rozwoju IM wspiera uczenie się dorosłych
W Akademii Rozwoju IM projektuję szkolenia i warsztaty tak, aby uczenie się dorosłych było praktyczne i wdrożeniowe. Pracuję na styku komunikacji, nowych technologii, dobrostanu i odpowiedzialnej informacji. Dzięki temu uczestnicy rozwijają kompetencje potrzebne w świecie zmian.
Uczenie się dorosłych nie jest jednolite: jedni uczą się z ciekawości, inni z konieczności, a część potrzebuje wsparcia w przełamaniu barier. Dlatego warto wybierać takie formy rozwoju, które są dopasowane do życia, dają narzędzia i budują realną zmianę. Właśnie wtedy uczenie się dorosłych staje się inwestycją w skuteczność, dobrostan i odporność na zmiany.
Jak „czytać” ośmioetapowy cykl projektowy i dlaczego to nie jest lista gotowych strategii
W wielu szkołach i organizacjach profilaktyka bywa zbiorem doraźnych działań: bez diagnozy, bez stałego monitoringu i bez ewaluacji, która pozwala uczyć się na doświadczeniach. EDPQS w szkole porządkuje to podejście, pokazując profilaktykę jako proces jakości — od rozpoznania potrzeb, przez projekt i realizację, po ocenę efektów i doskonalenie. Zamiast „gotowych recept” dostajesz ramę, która pomaga dobrać metody do lokalnych warunków i prowadzić je etycznie oraz bezpiecznie. W praktyce wspiera to budowanie stabilnego środowiska nawyków: mniej przypadkowości w działaniach, więcej spójności i regeneracji w codzienności szkoły/organizacji.
Co jest stawką
Stawką jest jakość działań, które dotyczą wrażliwego okresu rozwojowego. W adolescencji zachodzą krytyczne zmiany w strukturze i funkcjach mózgu, a ekspozycja na używki może zaburzać trajektorię rozwoju młodego człowieka. Równolegle zmienia się dynamika zagrożeń: motywem inicjacji pozostaje ciekawość, a dostęp do szerokiej gamy substancji (w tym nowych NPS) wymaga od szkoły i instytucji profesjonalnych odpowiedzi.
Ryzyko niskiej jakości profilaktyki jest podwójne: działania mogą być niedopasowane do realnych potrzeb (bo bazują na intuicji, a nie na diagnozie) albo uruchomione bez zabezpieczeń etycznych i monitoringu, co utrudnia reagowanie na czas. EDPQS w szkole jest odpowiedzią na te ryzyka, bo wprowadza logikę procesu, odpowiedzialności oraz ciągłego doskonalenia.
Rama jakości / model EDPQS w szkole
EDPQS nie narzuca, co dokładnie robić na zajęciach, ale definiuje standard jakości procesu poprzez ośmioetapowy cykl projektowy. Ten cykl prowadzi od rzetelnej diagnozy przez projektowanie programu i interwencji, aż po zarządzanie, monitoring, ewaluację oraz rozpowszechnianie i doskonalenie.
Co ważne, standardy skupiają się na aspektach proceduralnych i strukturalnych, a nie na narzucaniu konkretnych treści zajęć. Zamiast podawać gotowy „lek” na problem, EDPQS w szkole dostarcza modelu postępowania, który uczy, jak ten „lek” bezpiecznie przygotować i „podać”. Dzięki temu standardy pełnią rolę systemu zapewnienia jakości, który pozwala ocenić, czy dowolna wybrana przez szkołę strategia jest realizowana profesjonalnie.
Jednocześnie działają jak ramy architektoniczne, wewnątrz których szkoła może elastycznie dobierać metody pracy z uczniami. Dlatego EDPQS w szkole promuje profilaktykę jako uporządkowany proces, a nie jednorazowe wydarzenie czy listę odosobnionych działań. Ponadto standardy wymagają przeprowadzenia własnej diagnozy, co ogranicza stosowanie „uniwersalnych” strategii niedopasowanych do lokalnych potrzeb. W efekcie dyrektor dostaje narzędzie do weryfikacji ofert zewnętrznych i odróżnienia procesu od „jednorazowej akcji”.
Wdrożenie EDPQS w szkolew 7 krokach (kto/co/kiedy/zasoby)
Poniższy plan przekłada ośmioetapowy cykl EDPQS w szkole na wdrożenie możliwe do zrealizowania w szkole
Realna diagnoza (Ocena potrzeb i zasobów)
Kto odpowiada: Pedagog szkolny (lider) przy wsparciu uczniów.
Kiedy: przed wyborem programu i przed startem działań (pomiar bazowy / pre-test).
Co robi: zbiera dane o lokalnych zagrożeniach oraz sprawdza zasoby kadrowe i finansowe.
Artefakt: infografika „Nasza Szkoła w Liczbach” — 3–5 kluczowych problemów + zasoby.
Jak uniknąć biurokracji: krótkie, anonimowe ankiety online zamiast wielostronicowych diagnoz.
Realizacja : jaki jest maksymalny nakład godzin i kto go zapewnia.
Wybór fundamentów (Ramy programu i konstrukcja)
Kto odpowiada: Dyrektor (decyzja) i Pedagog (merytoryka).
Kiedy: po diagnozie, przed przygotowaniem harmonogramu zajęć.
Co robi: określa cele oparte na wiedzy, a nie intuicji, i wybiera interwencję z rejestru dobrych praktyk.
Artefakt: Model Logiczny na 1 stronę — PROBLEM → CEL → DZIAŁANIE.
Jak uniknąć biurokracji: użycie kryteriów z „Krótkiego przewodnika EDPQS w szkole”
1 Europejskie Standardy Jakości w Profilaktyce Uzależnień od Narkotyków
2 europejskie-standardy-krótki-przewodnik
3 EDPQS w szkole Poradnik 1
4 EDPQS w szkole Poradnik 2
5 EDPQS w szkole Poradnik 3
6 EDPQS w szkole Poradnik 4
7 Poradnik 3 – materiały do szkolenia
Mobilizacja i szkolenie zespołu (Zarządzanie)
Kto odpowiada: Dyrektor (organizacja) i Wychowawcy (realizatorzy).
Kiedy: przed pierwszymi zajęciami.
Co robi: wyznacza realizatorów i zapewnia dostęp do szkoleń.
Artefakt: Matryca ról (RACI) — kto realizuje, kto wspiera, kogo informujemy.
Zarzadzanie: kto akceptuje decyzje, kto konsultuje treści i jak przebiega informowanie (kanały/rytuał komunikacji).
Dialog i Etyka (Interesariusze)
Kto odpowiada: Rodzice i Pedagog.
Kiedy: przed startem oraz w trakcie (w zależności od sygnałów z monitoringu).
Co robi: włącza rodziców w proces i dba, by działania były etyczne oraz niestygmatyzujące; celem dialogu jest zrozumienie sensu działań i współpraca w praktyce.
Artefakt: Karta Etyczna Projektu — krótka lista zasad (np. poufność, dobrowolność).
Jak uniknąć biurokracji: krótkie spotkanie/webinar zamiast wielu pism.
Akcja z monitoringiem (Realizacja)
Kto odpowiada: Wychowawca i Uczniowie.
Kiedy: w trakcie realizacji.
Co robi: prowadzi warsztaty i monitoruje zgodność z założeniami.
Artefakt: Dziennik Realizacji — data, temat, frekwencja, jedna uwaga „co poprawić”.
Jak uniknąć biurokracji: krótkie „exit slips” po zajęciach.
Sprawdzenie efektów (Ewaluacja)
Kto odpowiada: Pedagog oraz zewnętrzni Interesariusze.
Kiedy: po zakończeniu (post-test) oraz ewentualnie w follow-up.
Co robi: porównuje stan po projekcie z diagnozą z kroku 1; może wykorzystać narzędzia z banku instrumentów ewaluacyjnych (EIB).
Artefakt: Karta Wyników (Scorecard) — cele i stopień realizacji.
Jak uniknąć biurokracji: 2–3 kluczowe wskaźniki zamiast „wszystkiego”.
Ulepszenie i kontynuacja (Rozpowszechnianie)
Kto odpowiada: Dyrektor i Rodzice.
Kiedy: po ewaluacji — jako decyzja na kolejny cykl.
Co robi: podsumowuje wyniki, decyduje co zmienić i komunikuje wnioski.
Artefakt: Jednostronicowy Raport Sukcesu.
Szybki start w 7 dni (wersja minimum — bez nowych danych, tylko porządek wdrożenia)
Dzień 1: ustalenie celu i zakresu diagnozy + narzędzie zbierania danych (Krok 1).
Dzień 2: zebranie danych i wstępne wnioski (Krok 1).
Dzień 3: ocena zasobów i ograniczeń + decyzja o kierunku (Kroki 1–2).
Dzień 4: Model Logiczny 1 strona + wybór interwencji (Krok 2).
Dzień 5: RACI + przygotowanie realizatorów (Krok 3).
Dzień 6: Karta Etyczna + plan komunikacji interesariuszy (Krok 4).
Dzień 7: Dziennik Realizacji + plan monitoringu i pomiaru + forma raportu (Kroki 5–7).
Metafora : wdrożenie EDPQS w szkole jest jak profesjonalna wyprawa w góry — diagnoza to mapa, zasoby to sprzęt, monitoring to kompas, a doskonalenie to plan lepszej trasy na kolejny rok.
Ewaluacja: 5 wskaźników + 3 błędy
Ewaluacja mierzy proces (jak działaliśmy) i wynik (co osiągnęliśmy). W wersji „minimum” mierzymy tylko to, co potrzebne do podjęcia decyzji doskonalącej.
5 wskaźników
Zmiana poziomu wiedzy (pre/post).
Wskaźnik wierności (fidelity): % zrealizowanych zajęć vs plan (monitoring w trakcie).
Zasięg działań: liczba rodziców i nauczycieli przeszkolonych (po realizacji).
Częstotliwość zachowań ryzykownych: zmiana deklarowanej częstości np. upijania się lub używania marihuany, zgodnie z ESPAD 2025 (pre/post; ewentualnie follow-up).
Bezpieczeństwo i etyka: ocena braku stygmatyzacji i przestrzegania zasad (monitoring + podsumowanie).
Minimalny harmonogram pomiaru (z materiału): przed (pre-test) → w trakcie (monitoring) → po (post-test) → follow-up (6 lub 12 miesięcy).
3 typowe błędy i naprawy
„Czy się podobało?” zamiast skuteczności → mierzyć zmianę postaw/zachowań i korzystać z EIB.
Brak pre-testu → obowiązkowy pomiar przed startem.
Brak monitoringu procesu → krótkie ankiety po modułach i kontrola fidelity.
Metafora : ewaluacja jest jak GPS — jeśli ignorujesz komunikaty w trakcie drogi, możesz nie dotrzeć do celu.
Etyka i bezpieczeństwo: zasady + równość i dostępność (wdrożeniowo)
Zasady etyczne i bezpieczeństwa (minimum operacyjne)
Dobrowolność i szacunek – udział w elementach badawczych/ankietowych powinien respektować dobrowolność.
Poufność i anonimowość danych – zbieranie informacji w sposób, który nie pozwala identyfikować „trudnego” ucznia.
Brak stygmatyzacji – język i forma działań nie mogą piętnować uczestników; koncentrują się na kompetencjach i zachowaniach, nie etykietach.
Adekwatność treści do wieku i rozwoju – materiały oraz metody są dostosowane do poziomu rozwoju poznawczego (Etap 4).
Transparentność wobec interesariuszy – rodzice i uczniowie rozumieją cele, zasady i sposób prowadzenia działań (komunikacja i udział interesariuszy).
Reagowanie na sygnały z monitoringu – jeżeli program nie trafia do grupy docelowej lub pojawiają się problemy, wprowadzamy korekty w trakcie (Etap 6).
Decyzje oparte na danych, nie domysłach – działania wynikają z diagnozy (Etap 1), a nie z presji „bo wszędzie o tym mówią”.
Kompetencje realizatorów – rozwój personelu jest elementem jakości; osoby prowadzące mają przygotowanie merytoryczne i warsztatowe (np. szkolenia typu EUPC).
Równość i dostępność (wdrożeniowo): jak wpiąć to w kroki 1–7
Równość i dostępność traktuj jako parametr jakości programu — tak samo jak monitoring i ewaluację. W praktyce oznacza to identyfikację barier udziału, zaplanowanie usprawnień oraz sprawdzenie, czy korzyści z programu są osiągane możliwie równomiernie. (Jeżeli w Twojej placówce są konkretne grupy z barierami uczestnictwa: do uzupełnienia).
Realna diagnoza (Ocena potrzeb i zasobów)
Dopisz do diagnozy 3 pytania: „Kto może mieć trudniejszy dostęp?”, „Jakie bariery są organizacyjne/komunikacyjne/przestrzenne?”, „Kto rzadziej uczestniczy i dlaczego?”
Artefakt: 1 slajd/akapit w „Nasza Szkoła w Liczbach” pt. „Bariery udziału (jeśli występują)”. (do uzupełnienia: jakie bariery są typowe w Twojej placówce)
Wybór fundamentów (Ramy programu i konstrukcja)
Sprawdź, czy cele i forma interwencji nie zakładają „domyślnego uczestnika” (np. zawsze obecny, zawsze online, zawsze z pełnym wsparciem domu).
Dodaj zapis w Modelu Logicznym: „Warunki dostępności/usprawnień” (1–2 linie).
Mobilizacja i szkolenie zespołu (Zarządzanie)
Ustal w RACI, kto odpowiada za dostępność: kto zbiera potrzeby, kto zatwierdza usprawnienia, kto komunikuje zmiany.
Minimalny standard kompetencji: „realizator zna zasady dostosowań i prowadzi zajęcia bez stygmatyzacji”. (zakres szkolenia: do uzupełnienia)
Dialog i Etyka (Interesariusze)
Włącz rodziców i uczniów w konsultację barier: krótkie pytanie w ankiecie lub rozmowa przed startem.
W Karcie Etycznej dodaj: „dostosowania bez etykietowania” oraz „wielokanałowa komunikacja”.
Akcja z monitoringiem (Realizacja)
Monitoruj nie tylko „jak idzie”, ale też „kto odpada”: frekwencja, powody rezygnacji, sygnały o barierach.
Jeżeli pojawiają się bariery, korekta jest elementem jakości (nie „porażką planu”).
Sprawdzenie efektów (Ewaluacja)
Oprócz wyniku średniego sprawdź: „Czy efekty są podobne dla uczestników o różnych możliwościach udziału?”
Jeśli widać różnice, wnioski idą do Krok 7 jako działania korygujące. (dobór mierników równości: do uzupełnienia, zgodnie z tym co mierzysz w programie)
Ulepszenie i kontynuacja (Rozpowszechnianie)
W raporcie dodaj 2 zdania: „Co zrobiliśmy dla dostępności?” oraz „Jakie bariery usuwamy w kolejnym cyklu?”
Checklista „Równość i dostępność” (10 punktów do skopiowania)
Czy zidentyfikowaliśmy bariery udziału (organizacyjne, komunikacyjne, przestrzenne, czasowe)?
Czy zapytaliśmy interesariuszy (uczniów/rodziców) o bariery i potrzeby przed startem?
Czy forma działań nie zakłada jednego „domyślnego” sposobu udziału dla wszystkich?
Czy mamy zaplanowane usprawnienia (gdy są potrzebne) i wiemy, kto je zatwierdza? (rola: do uzupełnienia)
Czy komunikacja jest wielokanałowa i zrozumiała (dla różnych odbiorców)?
Czy materiały i zadania mają wariant „alternatywny”, gdy uczestnik napotyka barierę? (jakie warianty: do uzupełnienia)
Czy realizatorzy są przygotowani do pracy w warunkach zróżnicowania i prowadzą zajęcia bez stygmatyzacji?
Czy monitoring obejmuje również „kto nie uczestniczy i dlaczego” (a nie tylko realizację scenariusza)?
Czy w ewaluacji sprawdzamy nie tylko efekt ogólny, ale też czy korzyści są osiągane możliwie równomiernie?
Czy w planie doskonalenia zapisaliśmy, jakie bariery usuwamy w kolejnym cyklu?
Mini-procedura bezpieczeństwa (reakcja na sygnały z monitoringu)
Sygnał z monitoringu → omówienie w zespole → korekta „na żywo” → zapis w Dzienniku Realizacji → wniosek do Etapu 8 (doskonalenie).
Gotowiec do skopiowania: checklista 10 punktów
CHECKLISTA: „EDPQS w szkole: czy nasz program ma jakość?”
Czy znamy realne potrzeby na podstawie danych (np. ESPAD 2024 / ankiety)?
Czy oceniliśmy zasoby (budżet, czas, kompetencje kadry)?
Czy cele są mierzalne i zapisane (ramy programu)?
Czy metoda jest oparta na dowodach (np. Xchange)?
Czy treści są dostosowane do rozwoju i uwzględniają „ciekawość” jako motywację?
Czy realizatorzy są przeszkoleni (np. EUPC)?
Czy zaangażowaliśmy interesariuszy (rodzice, uczniowie, nauczyciele)?
Czy prowadzimy monitoring realizacji i reakcje uczestników?
Czy mamy rzetelną ewaluację (nie tylko satysfakcję)?
Czy dbamy o etykę (anonimowość, dobrowolność, brak stygmatyzacji) i wyciągamy wnioski na przyszłość?
Rekomendacja minimalna: zacznij od diagnozy (Etap 1) i zaplanuj monitoring (Etap 6) — to warunek jakości procesu.
Zrównoważony rozwój w praktyce szkoły/organizacji
Z perspektywy EDPQS zrównoważony rozwój oznacza trwałość i finansowanie oraz rozwój personelu — czyli to, co pozwala profilaktyce być procesem, a nie jednorazowym wydarzeniem. W praktyce oznacza to planowanie działań w cyklu i konsekwentne trzymanie się kroków jakości: diagnozy, monitoringu i ewaluacji. Włączenie interesariuszy buduje współodpowiedzialność i wzmacnia relacje w społeczności. Monitoring i ewaluacja wspierają uczenie się instytucji: to, co działa, jest utrwalane, a to, co nie działa — modyfikowane w kolejnym cyklu. Rozwój kompetencji kadry zmniejsza ryzyko „spadku jakości” przy zmianach personalnych. Wymiar etyczny stabilizuje zaufanie do działań i sprzyja bezpieczeństwu uczestników. W efekcie szkoła/organizacja tworzy środowisko nawyków, w którym profilaktyka jest przewidywalna, spójna i możliwa do doskonalenia.
Zakończenie
Jeśli chcesz wdrożyć EDPQS w szkole lub organizacji w sposób praktyczny — z jasnym podziałem ról, prostą dokumentacją, monitoringiem oraz sensowną ewaluacją — zapraszamy do współpracy. Pomożemy przełożyć standardy na proces: od diagnozy i doboru interwencji po komunikację z interesariuszami i doskonalenie programu na kolejny cykl. Kontakt i współpraca:biuro@akademiaim.pl Wersja praktyczna dla rodziców/nauczycieli i ćwiczenia
Zrównoważony rozwój zaczyna się od zdrowia człowieka — mniej stresu, więcej regeneracji, lepsze środowisko nawyków.
5 FAQ
Skrót EDPQS pochodzi od angielskiej nazwy European Drug Prevention Quality Standards. W języku polskim termin ten oznacza Europejskie Standardy Jakości w Profilaktyce Uzależnień od Narkotyków.
1. Czy EDPQS to gotowy scenariusz zajęć z uczniami?A: Nie. To model zarządzania jakością, który uczy, jak profesjonalnie zaplanować i wdrożyć dowolny program, aby był on skuteczny.
2. Gdzie znaleźć programy, które spełniają te standardy?A: Najlepiej szukać w rejestrach dobrych praktyk, takich jak europejski system Xchange.
3. Czy diagnoza szkolna jest konieczna co roku?A: Zgodnie z Etapem 1 EDPQS, każda interwencja musi wynikać z aktualnej oceny potrzeb, aby nie marnować zasobów na problemy, których w danej grupie nie ma.
4. Jak przekonać rodziców do współpracy przy standardach?A: Należy podkreślać aspekt bezpieczeństwa rozwoju mózgu ich dzieci oraz włączać ich jako kluczowych interesariuszy procesu (Etap 5).
5. Czy mała szkoła z niskim budżetem może wdrożyć EDPQS?A: Tak, ponieważ Etap 2 (Ocena zasobów) pozwala dostosować ambitne plany do realnych możliwości finansowych i kadrowych placówki.
——————————————————————————–
Analogia końcowa: Wdrożenie EDPQS w szkole jest jak wprowadzenie systemu zarządzania jakością w kuchni pięciogwiazdkowej restauracji. Standardy nie dyktują szefowi kuchni, czy ma ugotować zupę pomidorową czy krem z dyni (wybór strategii), ale gwarantują, że produkty będą świeże, proces przygotowania higieniczny, a goście otrzymają dokładnie to, za co zapłacili (jakość procesu).
W dzisiejszych czasach rola nauczyciela we współczesnej szkole to znacznie więcej niż przekazywanie wiedzy. Co więcej dziś nauczyciel jest także przewodnikiem, partnerem w wychowaniu i inspiracją dla ucznia. W Akademii Rozwoju organizujemy warsztaty, które wspierają rozwój kompetencji nauczycieli w nowoczesnym środowisku edukacyjnym.
Warsztaty prowadzi Iwona Mieczyńska – coach, trenerka FRIS®, socjolog , wykładowczyni Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa. Ich celem jest pokazanie, jak łączyć nauczanie z budowaniem relacji i skuteczną współpracą z rodzicami.
Rola nauczyciela we współczesnej szkole jako przewodnika w edukacji
We współczesnej szkole nauczyciel jest przede wszystkim przewodnikiem ucznia – towarzyszy mu w procesie rozwoju, a nie tylko przekazuje treści programowe.
Podczas warsztatów uczestnicy:
ćwiczyli stawianie pytań wspierających myślenie,
rozwijali umiejętności budowania zaufania w klasie,
uczyli się, jak wzmacniać samodzielność uczniów.
Dlatego rola nauczyciela we współczesnej szkole wiąże się z umiejętnością tworzenia przestrzeni, w której uczeń czuje się ważny, słuchany i zmotywowany.
Współpraca nauczyciela z rodzicami – klucz do sukcesu
Współpraca z rodzicami to jedna z najważniejszych kompetencji nauczyciela. Na przykład, podczas warsztatów poruszono zagadnienia:
jak prowadzić rozmowy wychowawcze w atmosferze szacunku,
jak unikać nieporozumień i barier komunikacyjnych,
jak budować wspólny przekaz wychowawczy między szkołą a domem.
W rezultacie uczestnicy poznali praktyczne techniki komunikacji empatycznej oraz narzędzia wspierające budowanie zaufania w relacjach z rodzicami.
Nauczyciel jako inspirator we współczesnej szkole
Z jednej strony, nauczyciel-inspirator potrafi pobudzić ucznia do działania i myślenia, z drugiej strony – wspiera jego rozwój emocjonalny. Na warsztatach uczestnicy uczyli się, jak:
motywować uczniów bez oceniania,
wspierać rozwój emocjonalny i społeczny dzieci,
pracować z klasą w sposób kreatywny i wartościowy.
Rola nauczyciela we współczesnej szkole to także inspirowanie do samodzielnego szukania odpowiedzi i podejmowania decyzji.
Co robiliśmy na warsztatach?
Ponadto, warsztaty miały formę praktyczną. Dzięki temu uczestnicy mogli ćwiczyć rozmowy z rodzicami.
ćwiczyli rozmowy z rodzicami w trudnych sytuacjach,
tworzyli mapy potrzeb ucznia, nauczyciela i rodzica,
analizowali przypadki szkolne i wspólnie szukali rozwiązań.
Spotkanie prowadziła Iwona Mieczyńska – coach, trenerka FRIS® i socjolog z doświadczeniem w pracy z rodzicami, nauczycielami i studentami kierunków pedagogicznych.
Zapisz się na kolejne warsztaty
Chcesz rozwijać kompetencje nauczycielskie i wychowawcze? Weź udział w naszych szkoleniach dla kadry pedagogicznej.
Zajęcia prowadzimy w formie stacjonarnej i online.
O prowadzącej
Iwona Mieczyńska – coach, trenerka FRIS® i socjolog, wykładowczyni Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa, trenerka komunikacji, specjalistka w zakresie relacji nauczyciel–rodzic oraz rozwoju kompetencji wychowawczych. Współpracuje z Wyższą Szkołą Bezpieczeństwa w Akademii Rozwoju IM jest autorką programów szkoleniowych.
Podsumowanie
Podsumowując, rola nauczyciela we współczesnej szkole to wyzwanie, które wymaga nowych kompetencji i postaw. Warsztaty z Iwoną Mieczyńską pomagają budować te kompetencje w sposób praktyczny, inspirujący i dostosowany do rzeczywistości szkolnej.
Certyfikat SUS 3.0 dla Akademii Rozwoju Iwona Mieczyńska wydany przez DEKRA Certification
Certyfikat SUS 3.0 – Akademia Rozwoju Iwona Mieczyńska
Z przyjemnością informujemy, że Akademia Rozwoju Iwona Mieczyńska uzyskała certyfikat Standardu Usług Szkoleniowo-Rozwojowych SUS 3.0. Dzięki temu nasi klienci zyskują dodatkowe potwierdzenie, że szkolenia, coaching oraz e-learning realizujemy zgodnie z najwyższymi standardami jakości w branży usług rozwojowych. Co ważne, certyfikat ten nie jest jedynie formalnością, lecz realnym dowodem na jakość procesów, które wdrażamy w pracy z klientami.
Co oznacza certyfikat SUS 3.0 dla naszych klientów?
Przede wszystkim certyfikat SUS 3.0 gwarantuje, że:
każda usługa jest poprzedzona rzetelną diagnozą potrzeb rozwojowych,
proces szkoleniowy obejmuje przygotowanie, realizację oraz ewaluację spójną z założonymi celami,
nad projektami czuwa doświadczony i kompetentny zespół trenerów, coachów i konsultantów,
wykorzystujemy sprawdzone metody pracy oraz dbamy o mierzalne rezultaty uczenia się,
troszczymy się o organizację, zarządzanie jakością i stałe doskonalenie usług.
Dzięki temu klienci indywidualni i biznesowi zyskują większą pewność, że inwestycja w rozwój jest dobrze zaplanowana. Co więcej, współpracują z partnerem, który spełnia jasno zdefiniowane, branżowe kryteria jakości i regularnie poddaje się niezależnej ocenie.
Jakość zgodna z wymaganiami PARP i EFS
Standard Usług Szkoleniowo-Rozwojowych SUS 3.0 został opracowany przez ekspertów rynku szkoleń. Z jednej strony uwzględnia on aktualne trendy rozwojowe i biznesowe, z drugiej – obowiązujące wymagania prawne. W rezultacie stanowi on praktyczne narzędzie do oceny jakości usług szkoleniowo-rozwojowych.
Ponadto standard SUS 3.0 jest spójny z wymaganiami Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP). Dzięki temu Akademia Rozwoju Iwona Mieczyńska może świadczyć usługi dofinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego, m.in. za pośrednictwem Bazy Usług Rozwojowych (BUR). Jest to szczególnie ważne dla firm i osób, które chcą rozwijać kompetencje z wykorzystaniem środków zewnętrznych.
Co równie istotne, audyt naszej działalności przeprowadziła niezależna jednostka certyfikująca DEKRA Certification, posiadająca międzynarodowe doświadczenie w ocenie systemów zarządzania jakością. Dzięki temu certyfikat ma nie tylko wymiar krajowy, ale również jest rozpoznawalny na arenie międzynarodowej.
Dlaczego warto współpracować z Akademią Rozwoju Iwona Mieczyńska?
Wybierając Akademię Rozwoju Iwona Mieczyńska jako partnera w obszarze szkoleń i rozwoju, klienci:
zyskują pewność jakości usług – potwierdzoną certyfikatem SUS 3.0,
mogą korzystać z oferty szkoleń dofinansowanych dostępnych w Bazie Usług Rozwojowych,
współpracują z organizacją, która systemowo dba o standardy pracy z klientem,
otrzymują kompleksowe wsparcie: od analizy potrzeb, przez projektowanie i realizację, aż po ewaluację i rekomendacje dalszych działań.
Dodatkowo łączymy doświadczenie praktyczne z aktualną wiedzą z zakresu HR, przywództwa, zrównoważonego rozwoju, ESG oraz nowoczesnych technologii, w tym AI w edukacji i biznesie. Dzięki temu nasze projekty są nie tylko merytoryczne, lecz także dopasowane do współczesnych wyzwań rynkowych.
Wspieramy rozwój ludzi i organizacji
Certyfikat SUS 3.0 traktujemy nie tylko jako wyróżnienie, ale również jako zobowiązanie do ciągłego doskonalenia. Dlatego na bieżąco aktualizujemy programy, rozwijamy kompetencje zespołu i wprowadzamy nowe rozwiązania, aby jeszcze lepiej odpowiadać na potrzeby klientów.
Podsumowując – jeśli szukasz sprawdzonego partnera do szkoleń, coachingu lub e-learningu, a jednocześnie zależy Ci na jakości potwierdzonej certyfikatem SUS 3.0, zapraszamy do kontaktu z Akademią Rozwoju Iwona Mieczyńska. Skontaktuj się z nami, aby wspólnie zaplanować i zrealizować skuteczne działania rozwojowe dla Twojej organizacji.
Jeśli chcesz skorzystać z usług certyfikowanych zgodnie z SUS 3.0, przejdź do zakładki Kontakt.
Dzień Dziecka, urodziny czy inne wyjątkowe okazje z ofertą „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:– to doskonały moment, aby podarować najmłodszym radość, kreatywną zabawę i niezapomniane wspomnienia! Zabawa odgrywa kluczową rolę w rozwoju dzieci – jest nie tylko źródłem radości, ale także naturalnym sposobem na naukę i rozwijanie umiejętności społecznych, poznawczych oraz emocjonalnych. Dzięki odpowiednio dobranym animacjom z oferty „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO” dzieci uczą się współpracy, radzenia sobie z emocjami, rozwijają kreatywność i zdolności manualne.
Nasza oferta animacji została stworzona z myślą o wszechstronnym rozwoju dzieci w wieku 2-15 lat. Oferujemy szeroki wachlarz aktywności, które nie tylko bawią, ale także rozwijają umiejętności percepcyjne, motoryczne i logiczne. Każde dziecko – niezależnie od wieku – znajdzie tu coś dla siebie. Nasze pakiety obejmują zarówno zajęcia ruchowe, sensoryczne, jak i artystyczne, prowadzone przez doświadczonych animatorów. Dzięki jasno określonym pakietom możesz dostosować zakres animacji do swoich oczekiwań i potrzeb dzieci.
Niech ten dzień stanie się wyjątkowym przeżyciem pełnym magii, zabawy i radości!
📌 Dlaczego warto wprowadzać naukę przez zabawę?
Nauka przez zabawę to naturalny, skuteczny i angażujący sposób rozwijania dzieci w różnych aspektach ich życia. Po pierwsze, zabawa pozwala dzieciom zdobywać nowe umiejętności w sposób intuicyjny, a jednocześnie przyjemny, co sprawia, że są one bardziej otwarte na zdobywanie wiedzy. Ponadto, poprzez angażowanie różnych zmysłów oraz mechanizmów poznawczych, nauka przez zabawę wspiera rozwój motoryki, kreatywności, zdolności logicznego myślenia oraz kompetencji społecznych.
Co więcej, dzieci uczą się najlepiej, gdy są zaangażowane emocjonalnie, a zabawa wywołuje radość, ekscytację oraz poczucie satysfakcji. Dodatkowo, nauka poprzez zabawę wspiera pamięć długotrwałą, ponieważ kojarzy zdobywane informacje z pozytywnymi emocjami i doświadczeniami. W związku z tym, dzieci nie tylko zapamiętują więcej, ale również chętniej podejmują nowe wyzwania.
Ponadto, zabawa w grupie rozwija umiejętności współpracy, budowania relacji oraz rozwiązywania konfliktów, co ma kluczowe znaczenie dla przyszłych interakcji społecznych. Co istotne, dzieci uczą się także samodzielności i odpowiedzialności za własne działania, co wzmacnia ich pewność siebie oraz zdolność podejmowania decyzji.
W rezultacie, łączenie nauki z zabawą nie tylko ułatwia przyswajanie wiedzy, lecz także inspiruje dzieci do eksperymentowania, odkrywania nowych rzeczy i rozwijania pasji. Dlatego też nasze animacje są starannie zaprojektowane tak, aby każda aktywność nie tylko bawiła, ale również wspierała rozwój poznawczy, emocjonalny i społeczny dzieci, pomagając im budować solidne fundamenty na przyszłość.
Oferta Animacji dla Dzieci z okazji Dnia Dziecka, Urodzin i innych uroczystości – Animacje dla dzieci (wiek 2-15 lat)
🎈 Strefa Malucha (2-5 lat)w ofercie „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:
Bańki mydlane XXL: wspierają koordynację wzrokowo-ruchową i zdolność koncentracji.
Malowanie buziek i brokatowe tatuaże: rozwija kreatywność, ekspresję artystyczną i świadomość własnego ciała.
Mini tor przeszkód: wspiera rozwój równowagi, koordynacji i sprawności ruchowej.
🎭 Strefa Aktywnych (6-12 lat)w ofercie „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:
Gry zespołowe (wyścigi w workach, przeciąganie liny): uczą współpracy, zdrowej rywalizacji i wzmacniają kondycję fizyczną.
Poszukiwanie skarbów – gra detektywistyczna: rozwija logiczne myślenie, spostrzegawczość i umiejętność pracy zespołowej.
Warsztaty balonowe – skręcanie baloników: wspierają zdolności manualne, cierpliwość i kreatywność.
Mini-disco z muzyką i tańcami: poprawia koordynację ruchową, rytmikę oraz pewność siebie w grupie.
🎤 Strefa Młodzieży (13-15 lat) w ofercie „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:
Konstrukcja wieży TOWER (budowanie zespołowe): rozwija umiejętność współpracy, strategicznego myślenia i komunikacji.
Konkursy z nagrodami (quizy, zadania zręcznościowe): wzmacniają umiejętność logicznego myślenia, refleks oraz zdrową rywalizację.
Warsztaty graffiti – malowanie na folii stretch: rozwijają wyobraźnię artystyczną, ekspresję twórczą i kreatywność.
Strefa chill – leżaki, muzyka: wspiera umiejętność relaksacji, odpoczynku oraz tworzy przestrzeń do swobodnej integracji.
🎁 Atrakcje dodatkowe dla wszystkich w ofercie „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:
Pokaz magii: pobudza ciekawość, kreatywność i rozwija myślenie abstrakcyjne.
Fotościanka z gadżetami: zachęca do wyrażania emocji i interakcji społecznej.
Piniata pełna słodyczy: rozwija koordynację ruchową, sprawność i umiejętność współpracy.
Warkoczyki: wspierają rozwój sensoryczny oraz pozwalają dzieciom wyrażać swoją indywidualność.
🎈 Pakiet STANDARD „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”– 2800 zł
3 godziny animacji z profesjonalnymi animatorami
Gry i zabawy integracyjne dostosowane do wieku dzieci
Malowanie buziek oraz brokatowe tatuaże
Bańki mydlane XXL
Modelowanie
Mini-disco z muzyką i tańcami
Kącik sensoryczny dla najmłodszych dzieci
🌟 Pakiet PLUS „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO” – 3800 zł
Zawiera wszystko z Pakietu STANDARD, a ponadto:
Konkursy dla uczestników
Warsztaty plastyczne (malowanie, rękodzieło)
Zabawa „Poszukiwanie skarbów” (gra terenowa)
🎉 Pakiet PREMIUM „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO” – 4800 zł
Zawiera wszystko z Pakietu PLUS, a dodatkowo:
Wizyta maskotki – ulubionego bohatera dzieci
Fotobudka z akcesoriami (pamiątkowe zdjęcia dla każdego dziecka)
Piniata pełna słodyczy
Dodatkowe informacje o ofercie „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:
Animacje realizowane są przez wykwalifikowaną kadrę animatorów.
Wszystkie materiały animacyjne zapewnia organizator.
🎈 DLACZEGO WARTO WYBRAĆ NASZĄ OFERTĘ „ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”?
Połączenie zabawy z edukacją – nasze animacje rozwijają kreatywność, zdolności manualne i umiejętności społeczne dzieci w celu lepszego przystosowania ich do życia w zróżnicowanym społeczeństwie . Indywidualne podejście – dostosowujemy program do wieku i zainteresowań dzieci, w celu zapewnienia angażujących atrakcji. Bezpieczeństwo i profesjonalizm – wykwalifikowani animatorzy dbają o świetną atmosferę i komfort uczestników w celu wyeliminowania nudy. Elastyczność oferty – różne pakiety animacyjne oraz możliwość personalizacji programu według Twoich potrzeb. Wyjątkowa oprawa wydarzenia – dodatkowe atrakcje, takie jak pokaz magii, piniata, fotościanka i warkoczyki, sprawiają, że każde wydarzenie jest niezapomniane!
🎈 PODSUMOWANIE OFERTY”ROZWOJOWE ANIMACJE CZASU WOLNEGO”:
Kompleksowa organizacja animacji dla dzieci w wieku 2-15 lat Zróżnicowane strefy tematyczne – dla najmłodszych, aktywnych dzieci i nastolatków Kreatywne i rozwijające zajęcia – warsztaty artystyczne, gry zespołowe, zabawy sensoryczne Profesjonalni animatorzy zapewniający bezpieczeństwo i świetną atmosferę Dodatkowe atrakcje – pokaz magii, piniata, fotościanka, warkoczyki Elastyczne pakiety cenowe – dostosowane do różnych potrzeb i budżetu Możliwość personalizacji oferty – indywidualna wycena dla większych grup i dodatkowych atrakcji
📍 Nie czekaj – zapewnij dzieciom wyjątkową zabawę!
Chwyty erystyczne to taktyki argumentacyjne lub retoryczne.
Chwyty erystyczne – ich celem jest przekonywanie odbiorcy do swojej racji niekoniecznie poprzez logiczne argumenty czy fakty. Często poprzez manipulację, wykorzystywanie emocji czy niedoskonałości ludzkiego myślenia.
Niektóre przykłady chwytów erystycznych to:
Argument ad populum (apel do ludu): Opiera się na przekonaniu, że coś jest prawdziwe tylko dlatego, że wielu ludzi w to wierzy lub przyjmuje. („Wszyscy to robią, więc i ty powinieneś”).
Argument ad verecundiam (apel do autorytetu): Używa się nazwiska lub autorytetu osoby jako argumentu za poprawnością stanowiska, niezależnie od rzeczywistych dowodów czy danych. („X powiedział to, więc musi być prawda”).
Atak osobisty (ad hominem): Zamiast skupić się na argumentach, atakuje się osobę prezentującą stanowisko. Nie dotyczy to samej kwestii, ale raczej dyskredytuje osobę prezentującą argument.
Chwyt emocjonalny: Polega na wywoływaniu silnych emocji u odbiorcy, co może zaciemniać racjonalne myślenie i sprawiać, że odbiorca podejmuje decyzję opartą na emocjach, a nie na faktach.
Błędne analogie: Wykorzystywanie analogii, które nie są logicznie związane, ale sugerują, że są podobne, co prowadzi do błędnego wniosku. („Jeśli to działa w przypadku X, to musi działać w przypadku Y, nawet jeśli X i Y są zupełnie różne”).
Przesuwanie celu dyskusji (red herring): Zmiana tematu dyskusji, aby odwrócić uwagę od pierwotnego problemu, zwłaszcza gdy osoba ma trudności w udowodnieniu swojego stanowiska.
Umieszczanie w argumentacji nieistotnych szczegółów: Skupienie się na szczegółach, które nie mają znaczenia dla głównego argumentu, w celu wprowadzenia zamieszania i zdezorientowania odbiorcy.
Chwyty erystyczne znane są również jako techniki perswazji czy sztuczki retoryczne :
Atak personalny: Polega na skierowaniu uwagi nie na argumenty czy fakty, ale na osobiste ataki wobec dyskutanta. Zamiast skupiać się na meritum dyskusji, krytykuje się lub oczernia osobę biorącą udział w dyskusji.
Zastosowanie pochlebstwa: Wykorzystanie pochlebstw, komplementów lub pochwał w celu zyskania przychylności odbiorcy lub zmiany nastawienia osób w dyskusji.
Atakowanie chochoła: Skupienie się na najbardziej bezbronnych argumentach przeciwnika, zamiast na tych kluczowych lub zasadniczych. To manipulacja, by wydawać się zwycięzcą w dyskusji.
Cherry picking: Wybiórcze prezentowanie tylko tych danych lub faktów, które potwierdzają własne stanowisko, pomijając inne, które mogłyby temu zaprzeczać.
Odwołanie się do publiki obserwującej dyskusję: Zwracanie się do publiczności, aby zdobyć poparcie lub sympatię, często poprzez wywoływanie emocji czy wykorzystywanie retoryki przemawiającej do szerokiej publiczności.
Ogłoszenie z subtelną ironią swojej niekompetencji: Wykorzystanie ironii lub autoironii w celu pozornego przyznania się do własnej niekompetencji w danym temacie, by zyskać sympatię lub przekonać odbiorcę do swojego stanowiska.
Powołanie się na autorytet: Używanie nazwiska lub autorytetu osoby, czasopisma czy instytucji, by zyskać wiarygodność lub poparcie dla swoich argumentów.
Sprowadzenie argumentów dyskutanta do absurdu: Celowe wyolbrzymianie czy przekłamywanie argumentów przeciwnika w taki sposób, aby wydawały się absurdalne lub nieuzasadnione.
Wyśmianie rozmówcy: Wykorzystanie sarkazmu czy wyśmiania dyskutanta, aby zniweczyć jego argumenty, zamiast konstruktywnej dyskusji.
Odwrócenie kierunku argumentu: Zmiana tematu dyskusji, aby odwrócić uwagę od głównego problemu lub kwestii spornych.
Zmiana przedmiotu sporu: Próbowanie zmiany tematu dyskusji, aby uniknąć trudnych pytań lub punktów krytycznych, skupiając uwagę na innej, mniej kontrowersyjnej kwestii.
Pamiętaj, że świadomość tych taktyk może pomóc w wykrywaniu manipulacji w dyskusji oraz utrzymaniu konstruktywnej wymiany argumentów.
Unikanie chwytów erystycznych jest kluczowe dla rzetelnej i skutecznej dyskusji, opartej na logicznych argumentach i faktach.
Warto być świadomym tych taktyk, zarówno jako osoba prezentująca argumenty, jak i odbiorca. Jeśli chcesz rozpoznać i unikać wpływu manipulacyjnych technik w dyskusji czy w przekazie medialnym.
Przez stronnicze media i stosowane w ich przekazie chwyty erystyczne możesz być manipulowanym na różnorodne sposoby.
Selektywnego prezentowania informacji, wykorzystywanie emocji itp. Wszystko to może wpływać na naszą percepcję odbioru prezentowanej treści. Bezstronne media powinny prezentować różne perspektywy, co będzie prowadzić do zróżnicowanych interpretacji wydarzeń. Taki sposób prezentacji otwiera dyskusje i debaty na różne tematy.
Przekaz medialny to komunikacja, która przekazuje informacje poprzez różnorodne media, takie jak telewizja, radio, gazety, internet czy media społecznościowe.
Charakteryzuje go kilka istotnych cech:
Masowy zasięg: Przekaz medialny jest dostępny dla szerokiej publiczności. Media masowe docierają do dużych grup odbiorców, co sprawia, że mogą znacząco wpływać na społeczeństwo i opinie publiczne.
Kształtowanie opinii: Media mają moc w kształtowaniu opinii społecznych i kreowaniu świadomości społecznej. Tematem są różnorodne kwestie, od polityki przez kulturę po naukę.
Różnorodność form: Przekaz medialny przybiera różne formy, takie jak artykuły, reportaże, programy telewizyjne, reklamy, posty na mediach społecznościowych czy podcasty. Każda forma ma swój specyficzny sposób oddziaływania na odbiorcę.
Komercjalizacja: Wiele mediów stosuje model biznesowy. Oznacza to, że treści formułowane są w taki sposób by dotyczyły preferencji i zainteresowań grup docelowych lub reklamodawców.
Łatwy dostęp i szybkość: Nowoczesne media pozwalają na błyskawiczny dostęp do informacji. Dzięki internetowi czy platformom streamingowym, informacje docierają do odbiorców w czasie rzeczywistym.
Różnorodność punktów widzenia: Media prezentują różne perspektywy, co może prowadzić do zróżnicowanych interpretacji wydarzeń. To także otwiera dyskusje i debaty na różne tematy.
Możliwość manipulacji: Przekaz medialny może być manipulowany na różnorodne sposoby. Na przykład selektywne prezentowanie informacji, wykorzystywanie emocji, co może wpływać na percepcję odbiorcy.
Interaktywność: W dobie mediów społecznościowych, odbiorcy mają możliwość aktywnego udziału poprzez komentarze, udostępnianie, tworzenie treści czy reagowanie na przekazy.
Ogólnie rzecz biorąc, przekaz medialny jest kluczowym elementem współczesnej komunikacji społecznej, mającym istotny wpływ na percepcję, opinie i zachowania odbiorców. Przekaz medialny, dzięki swojemu masowemu zasięgowi i różnorodności form, stał się kluczowym czynnikiem w kształtowaniu percepcji, opinii i zachowań społeczeństwa. Musisz być tego świadomy!!!
Oto kilka kluczowych aspektów, które podkreślają jego znaczenie:
Kreowanie opinii publicznej: Media wpływają na kształtowanie opinii publicznej. Na temat różnorodnych kwestii, od polityki i gospodarki po kulturę i społeczeństwo.
Informacja i edukacja: Przekaz medialny pełni rolę głównego źródła informacji dla społeczeństwa, dostarczając aktualnych wydarzeń i treści edukacyjnych.
Kontekst społeczny: Media odzwierciedlają i kreują kontekst społeczny, wyznaczając trendy, normy czy wartości obowiązujące w danym czasie.
Społeczne reakcje: Informacje medialne często wywołują reakcje społeczne, inicjując dyskusje, debaty czy działania społeczne.
Kontrola treści: Media kontrolują i kształtują treści, które są prezentowane publiczności, decydując, które wydarzenia są istotne, a które pomijane.
Różnorodność perspektyw: Media prezentują różnorodne perspektywy na dany temat, co może prowadzić do zróżnicowanych interpretacji i debat.
Manipulacja i wpływ: Niekiedy media mogą manipulować treściami, wykorzystywać emocje czy selektywnie prezentować informacje, co ma wpływ na odbiorców.
W związku z tym, że media mają tak wielki wpływ na nasze życie. Ważne jest krytyczne podejście do konsumowanych treści oraz rozwijanie umiejętności analizy i weryfikacji informacji. Kiedy znasz chwyty erystyczne możesz uchronić się przed manipulacją. Na naszych szkoleniach uczysz się jak stosować i jak unikać chwytów erystycznych.
Jak trenować pamięć by cieszyć się jej dobrą kondycją do późnej starości?
Gdzie mieści się nasza pamięć.
Naukowcy wykazali, że aktywność komórek w przedniej części mózgu (obszar kory przedczołowej) jest szczególnie związana z pamięcią. To miejsce, to pamięć robocza. To właśnie tam najpierw trafiają informacje, które chcesz zapamiętać. Następnie są one przekazywane do struktur znajdujących się w hipokampie czyli skroniowych częściach mózgu, gdzie w nieograniczonych ilościach są trwale zapisywane.
Główną rolą pamięci roboczej jest utrzymywanie w aktywnej formie informacji potrzebnych do wykonywania bieżących zadań i zapamiętywania nowych informacji. Używasz swojej pamięci roboczej przez cały czas – gdy opanowujesz nową wiedzę, prowadzisz rozmowę czy robisz zakupy.
Jednak zanim informacje trafią do hipokampa muszą znaleźć się w pamięci roboczej.
Pamięć człowieka składa się z kilku pamięci w zależności od długości przechowywania informacji.
Klasyfikacja pamięci ze względu na długość pamiętania.
Pamięć sensoryczna czyli ultra krótki czas, duża pojemność zlokalizowana w każdym zmyśle służy do tego aby procesy percepcji mogły wydobyć maksimum potrzebnej informacji z nadchodzących bodźców. Nadchodzące informacje bez zniekształceń i przetwarzania, bez wstępnie opracowanych informacji czyli jest to jakby filtr selekcji.
Pamięć krótkotrwała czyli krótki czas trwania około kilkadziesiąt sekund, mała pojemność, przechowuje informacje potrzebne do bieżącego działania, bieżące przetwarzanie informacji oraz przygotowuje część informacji do długotrwałego zapamiętywania. Informacje są łatwo dostępne i obecne w świadomości.
Pamięć długotrwała czyli długi czas przechowywania magazyn na całe życie ogromna pojemność gromadzenie wiedzy. Zapisywane na niej dane dostępne są poprzez pamięć roboczą, krótkotrwałą. Jej rodzaje to pamięć deklaratywna czyli co?, semantyczna -fakty i epizodyczna – zdarzenia.
Pamięć niedeklaratywna czyli jak?, proceduralna- czynności, umiejętności, pamięć mięśni.
Aby tworzyły się nowe wspomnienia i utrwalały informacje, szczególne znaczenie ma część hipokampu zwana zakrętem zębatym. Neurolodzy od dawna obserwują, że w tym niewielkim fragmencie rodzi się najwięcej nowych neuronów w mózgu dorosłego człowieka i to właśnie te nowe neurony służą do zapisywania informacji, które nieustannie człowiek gromadzi.
Informacje zapisywaane w neuronach, hipokamp musi “zdecydować “, czy przechować je tylko przez chwilę w pamięci krótkotrwałej, czy zachować na dłużej nawet na całe życie, w pamięci długotrwałej. Nowe informacje na przykład usłyszane przed chwilą nazwisko, rejestrowane są i przetrzymywane w przedniej zaawansowanej części mózgu zwanej korą przed czołową. informacje wędrują do hipokampu, skąd albo są usuwane w czasie od kilkuset sekund do kilku minut po dotarciu informacji do mózgu albo kodowane w nowych neuronach pamięci w zakręcie zębatym.
Następnie neurony te przemieszczają się w różne miejsca w mózgu. Wspomnienie długotrwałe takie jak wakacje jest zakodowane jednocześnie w wielu jego częściach: w rejonie odpowiedzialnym za wrażenia wzrokowe w rejonie, który zawiaduje rejestrowaniem zapachu, oraz w ciele migdałowatym, które zapisuje emocje. Hipokamp koordynuje te wszystkie wrażenia i składa je w całość kiedy przywołujemy wspomnienie.
Co zatem sprawia, że mamy dobrą pamięć?
Jak to jest, że jedne wspomnienia zostają w nas na całe życie a inne ulatują z pamięci?
Tutaj do akcji wkracza człowiek, bo to my właściciele wspomnień, jesteśmy odpowiedzialni za to, jak długo się one utrzymują. Mózg działa jak mięsień im bardziej go używamy tym jest większy i bardziej złożony. Trening mózgu ważny jest dla pamięci krótkoterminowej. Dla trwałego zapisania śladów pamięci najważniejsze są warunki początkowe, czyli moment kiedy mózg rejestruje zapamiętywane informacje. Wtedy, to tworzą się nowe połączenia między neuronami, które pomagają w późniejszym jej wywoływaniu.
Zapraszam do treningu pamięci.
HITORI
Hitori pochodzi z Japonii po raz pierwszy opublikowano je w wydawnictwie Nikoli specjalizującym się w łamigłówkach.
Po raz pierwszy opublikowano je w 1990 roku w kwartalniku „Nikoli Puzzle Times”.
Pełna nazwa łamigłówki brzmi: „Hitori ni shite kurę”, co oznacza: „Chcę być sama”.
Jak rozwiązywać hitori?
W każdej kratce diagramu znajduje się jedna litera. Należy zaczernić część liter zgodnie z trzema zasadami:
1. W każdym rzędzie i w każdej kolumnie dana litera (niezaczerniona) może występować tylko raz.
2. Zaczernione pola z literami nie mogą się stykać bokami.
3. Z każdego pola z niezaczernioną literą musi być możliwość przejścia do niezaczernionego pola (czarne pola nie mogą dzielić diagramu na dwie lub więcej części).
Chcesz mieć dobrą pamięć, koncentrację i szybciej myśleć?
Matematyka angażuje wiele obszarów naszego mózgu, a logiczne myślenie jest niczym innym jak tylko szczególnym treningiem pamięci.
Zadania matematyczne, wymagają ciągłego pamiętania o przesłankach, które są nam niezbędne do wnioskowania.
Liczenie, aktywizuje umysł, a więc wpływa na wzrost liczby połączeń między neuronami.
Rozwiązywanie zadań wyrabia nawyk myślenia przyczynowo- skutkowego, co bardzo usprawnia proces przypominania.
Zagadki matematyczne
Z pięciu różnych liter utworzono kod oznaczony na rysunku znakami zapytania. Zadanie polega na rozszyfrowaniu kodu, czyli ustaleniu każdej litery i jej miejsca w kodzie. Klucz do rozwiązania stanowi pięć próbnych układów złożonych z pięciu liter i ocena zgodności każdego z nich z kodem. Ocenę stanowią białe i ZIELONE kółeczka umieszczone obok danej próby. Każde z nich wskazuje na obecność w próbie takiej samej litery jak w kodzie. Zielone kółko oznacza, że taka sama litera występuje na właściwym miejscu. Białe kółko oznacza, że miejsce jest błędne.
Jeśli uda Wam się rozwiązać te zagadki wpiszcie odpowiedź w komentarzu pod postem na FB
Komórki skóry żyją około miesiąca. Czerwone krwinki odnawiają się co 3 miesiące, komórki wątroby co 18 miesięcy. Neurony trwają przez całe życie po to, by przechowywać wspomnienia. Byśmy na długo zachowali sprawność umysłową.
W okresie starości mózgowie traci pewną liczbę komórek nerwowych, ale przez całe życie potrafi wytworzyć nowe połączenia neuronalne i komórki nerwowe zwłaszcza w hipokampie.
Starzenie się dotyka mózgu na poziomie molekularnym, komórkowym, naczyniowym i strukturalnym. Konkretne mechanizmy nie są jeszcze do końca nam znane, swoją rolę odgrywają genetyka, codzienne doświadczenia, a także zmiany poziomu neuroprzekaźników i hormonów, stopniowo niszcząc naszą pamięć, zdolności motoryczne i funkcje wykonawcze. Zważywszy na to, że żyjemy coraz dłużej w konsekwencji stykamy się z neurodegeneracją. Niższy poziom dopaminy, serotoniny i acetylocholiny przyczynia się do utraty pamięci a z czasem do depresji. Jeśli do tego dodamy, Uszkodzenia układu naczyniowego, powiązane z wysokim ciśnieniem krwi, które podnoszą ryzyko udaru. To nasze zmarszczki będą niczym w porównaniu ze starzejącym się ośrodkowym układem nerwowym.
Co zatem powinniśmy zrobić by zachować sprawny umysł do późnej starości?
Ruch.
Nasz mózg potrzebuje aktywności fizycznej, żeby się rozwijać i poprawnie funkcjonować. Praca w ogrodzie, częste spacery, jazda na rowerze, regularne ćwiczenia fizyczne. krótko mówiąc regularny ruch jest radą nie tylko na czas zbliżania się do starości, ale na całe życie, im wcześniej zaczniemy, tym lepiej.
Odżywianie.
Najbardziej długowiecznych społeczności bazuje przede wszystkim na roślinach, unika się tłuszczów zwierzęcych oraz spożywa się mikroskładniki, kwasy tłuszczowe omega 3 i antyutleniacze takie jak japońska Zielona herbata czy sardyńskie Cannonau, najbogatsze w polifenole wino na świecie czyli wino czerwone ale w niewielkich ilościach. Oprócz stosowania podstawowych zaleceń dotyczących właściwego odżywiania i nawodnienia w okresie zbliżania się do starości należy zwrócić większą uwagę na substancje, które wprowadzamy do swojego układu pokarmowego, zwłaszcza ograniczając ich ilość.
Sens.
Społeczny model praca emerytura, w którym występuje gwałtowny przeskok od aktywności do bezczynności, jest katastrofalny. dlatego większość ludzi szuka sobie innych zajęć i aktywności, które nadały by sens ich codziennemu życiu. By spowolnić starzenie, należy mieć w życiu jakiś cel, jak wskazuje japońska koncepcja ikigai. Iki oznacza dosłownie „życie, egzystencję” a gai „rezultat, wynik, owoc” czyli „cel istnienia”. W kulturze japońskiej przyjęło się, że każdy winien szukać swojego ikigai pośród osobistych preferencji i skłonności i poświęcić się mu w wieku kiedy skończy pracować zawodowo.
Ikigai to nic innego jak powód, dla którego budzę się co rano.
Życie towarzyskie.
Bardzo ważna i wyraźna jest pozytywna korelacja między powolnością starzenia się a relacjami z innymi ludźmi. Czyli bliskie kontakty z krewnymi przyjaciółmi i innymi jak wskazują badania psychologiczne jasno mówią że wolontariat lub działalność w ue organizacji religijnej amatorskie kluby artystyczne czy koła zainteresowań namiętne chodzenie do teatru czy klubu sportowego hamują wiele potencjalnie występujących negatywnych objawów starzenia się.
Samotność szkodzi zdrowiu fizycznemu i mózgowemu
Wiedza.
Wiele badań potwierdza negatywną korelację między poziomem wykształcenia a degradacją neuronalną. Kształcenie się i wiedza stanowią tarczę ochronną przed otępieniem starczym. WHO szacuje, że do 2050 roku będzie 3 razy więcej przypadków choroby Alzheimera niż obecnie. Samodoskonalenie się samokształcenie jest lekarstwem na tą straszną chorobę. Poprzez dobrowolne uczenie się powodujemy wzrost neuronalny, synaptyczny i aksonowy. To wykorzystanie naszej naturalnej ludzkiej ciekawości do tego, by zgodnie ze swoimi upodobaniami kierować żywiołową neuroplastycznością formując mózg bardziej odporny na starzenie się.
Podsumowując mycie zębów niedominującą ręką i ogólnie wszystko to co pozwala nam wyjść ze strefy komfortu, tworzy nowe połączenia synaptyczne oraz doskonali kontrolę motoryczną i poznawczą.
Można jednak zrobić znacznie więcej, poszerzać granice pamięci, dodawać całe połacie neuronowe ucząc się nowego języka ,prowadzić bogatsze życie towarzyskie, medytować, oraz ćwiczyć poczucie wdzięczności za swoje istnienie.
Bardzo gorąco zachęcam was teraz do ćwiczenia.
Anagramy
Co jeździ podziemnym T O R E M ?_______
To włoskie miasto należy odwiedzić, żeby przywieźć M E D A L IO N ze Świętym Ambrożym:____________
Łamigłówki logiczne
Ile razy matematyk może odjąć dziesięć od stu?
Co to jest SKKK?
Jeśli uda wam się rozwiązać te ćwiczenia wpiszcie odpowiedź w komentarzu pod postem na Facebooku
To najszybciej rozwijająca się dziedzina w całej branży IT. Specjaliści ds. cyberbezpieczeństwa zarabiają średnio 10-30 tys. Zapotrzebowanie rynku pracy jest ogromne i cały czas rośnie.
To właściwy moment by zdobyć kompetencje w tym zakresie. Nie czekaj!
Co możesz zrobić by czuć się bezpiecznie w sieci?
Cyberprzestępcom głównie chodzi o pieniądze, dlatego stworzyli setki różnych metod ich kradzieży. Między innymi zajmują się wyłudzaniem danych osobowych i śledzeniem naszego konta bankowego, a w niektórych sytuacjach mogą zająć cały nasz komputer. Metodami socjotechniki mogą przekonać nas do przesłania dobrowolnie swoich danych wrażliwych, jeśli nie zdajemy sobie sprawy, że właśnie padamy ofiarą oszustwa. Dlatego nieostrożne surfowanie po Internecie jest szczególnie niebezpieczne.
Co kilkanaście sekund infrastruktura kolejnej firmy zostaje zainfekowana. Co więcej szkody wyrządzone w ten sposób przez hakerów ocenia się na około 20 miliardów dolarów rocznie. Przekłada się to na potrzeby rynku pracy i na specjalistów ds. cyberbezpieczeństwa, którzy w ramach studiów zostaną przygotowani do identyfikacji słabych punktów i zabezpieczania systemów organizacji.
Rosnące globalne koszty cyberprzestępczości i krajobrazu zagrożeń to obecnie ogromne problemy wszystkich firm. Pracodawcy wymagają od pracowników zajmujących się bezpieczeństwem ciągłości działania w tym zakresie. Bez względu na wielkość czy branżę, organizacje, czy instytucję wszystkie jednostki są podatne na cyberataki, które mogą atakować dane własne i klientów. Kradzież, szpiegostwo lub wyłudzenie pieniędzy. Utrata przychodów i reputacji, przestoje, to koszty, a konsekwencje prawne są często bolesne i mogą kosztować miliony.
Jakie zatem są najczęściej spotykane rodzaje cyberataków, o których należy wiedzieć?
Co możemy zrobić by czuć się bezpiecznie w sieci?
Świadomość czyhających na nas niebezpieczeństw jest jedną z form obrony przed cyberprzestępcami.
Złośliwe oprogramowanie – oprogramowanie szpiegujące to rodzaj programu, który hackerzy celowo instalują na naszym komputerze. Podszywając się pod zupełnie niewinne załączniki wiadomości e-mail lub fałszywe przyciski na stronach internetowych. Umożliwia to obejście zabezpieczeń sieci a także może przesyłać nasze dane osobowe, instalować kolejne złośliwe programy lub całkowicie wyłączać komputer. By zapewnić bezpieczeństwo komputera, pobieraj wyłącznie te pliki, co do których masz pewność.
Ransomware to rodzaj złośliwego oprogramowania szyfrującego wszystkie pliki. Trudno jest rozpoznać, że akurat pobiera się ransomware. Często możemy je znaleźć w naszej skrzynce odbiorczej pod niewinną nazwą pliku od jakiegoś nadawcy. Po otwarciu załącznika dostęp do plików stanie się niemożliwy i by go odzyskać, będziesz musiał zapłacić okup. Pamiętaj! Nie otwieraj załączników od nieznanych Tobie osób.
Phishing ma z kolei miejsce wtedy, gdy oszust podszywa się pod wiarygodne źródło. Atak phishingowy może przybrać formę wiadomości e-mail, wiadomości w mediach społecznościowych, a nawet rozmowy telefonicznej. Możemy na przykład otrzymać wiadomość od kogoś, kto podaje się za pracownika naszego banku i prosi o potwierdzenie naszych danych, podanie numeru karty kredytowej lub wykonanie przelewu. Następnie ta osoba wykorzysta nasze dane w celu uzyskania nieautoryzowanego dostępu do naszego konta. Czasami zdarza się również tak, że wiadomości phishingowe będą nas oszukiwać i przekonywać, że, by uchronić się przed atakiem oszustów, należy kliknąć określony link lub podać dane swojego konta bankowego. Pamiętaj! Nigdy nie odpowiadaj na takie prośby. Bezpieczeństwo informacji jest dla banków najwyższym priorytetem, więc z pewnością nie będą one nagle rozsyłać wiadomości e-mail z prośbą o podanie jakichkolwiek danych. Jeśli masz wątpliwość. Zadzwoń do banku i sprawdź, czy naprawdę wysłali taką wiadomość.
Ataki DDoS (Denial of Service) ma miejsce wtedy, gdy Twoja sieć lub serwer są przeciążone i zalane dużą ilością danych internetowych. Przy tak wielkim nagromadzeniu danych wykorzystujących przepustowość sieci nie możesz normalnie z niej korzystać. Cyberprzestępcy w ten sposób najczęściej atakują strony internetowe firm i organizacji. Celem tych ataków jest utrudnienie dostępu klientom i osobom odwiedzającym stronę.
Atak Man-in-the-Middle do takiego ataku dochodzi, gdy atakujący umieszczony jest pomiędzy dwiema ofiarami. Jeśli na przykład rozmawiamy ze znajomym i chcemy, by oddał nam za coś pieniądze, wysyłamy mu swój numer konta. Wasz znajomy widzi wiadomość od Was i przelewa pieniądze. Wy z kolei widzisz wiadomość, że znajomy już zwrócił należną kwotę. Nie zauważycie nawet, że znajduje się między Wami oszust, ponieważ podszywa się on zarówno pod Was, jak i pod Waszego znajomego. Oszust w tym czasie zmienił Waszą wiadomość i podmienił numer konta na swój. Taką kradzież tożsamości kontynuuje się przez kilka dni lub nawet tygodni – dopóki ktoś nie zorientuje się, że coś jest nie w porządku. Korzystając z komunikatorów musicie być bardzo ostrożni, najlepiej ignorować takie wiadomości i kontaktować się osobiście w kwestiach przelewów pieniędzy.
Jak chronić się przed cyberatakami?
Istnieje tak wiele systemów bezpieczeństwa, ile jest rodzajów ataków, więc do zapewnienia bezpieczeństwa będziesz potrzebować różnych narzędzi zapewniających cyberbezpieczeństwo.
Szyfrowanie to podstawa bezpieczeństwa, którą należy mieć na uwadze podczas korzystania z jakiejkolwiek usługi do wysłania plików.
Sieci VPN ukrywają Twój adres IP, czyli adres, który jest Twoim unikalnym identyfikatorem online – trochę jak Twój prawdziwy adres. Dzięki temu potencjalni oszuści nie będą w stanie poznać ani Twojej lokalizacji, ani lokalizacji Twojej sieci.
Uwierzytelnianie polega na dokładnym sprawdzeniu, czy jesteś osobą, za którą się podajesz, by żaden oszust nie mógł zalogować się na Twoje konta. Zazwyczaj sprowadza się to do podania hasła, ale obecnie wielu usługodawców wymaga dwustopniowego uwierzytelniania
SIEM, czyli informacje dotyczące bezpieczeństwa i zarządzania zdarzeniami (ang. Security Information and Event Management) to rodzaj zabezpieczenia działającego w czasie rzeczywistym.
Ochrona antywirusowaw formie zapory i antywirusy mogą pomóc zatrzymać działanie złośliwych programów, nawet jeśli pobierzesz złośliwy plik. Wykrywają one cyber-zagrożenia, natychmiast je usuwają lub przenoszą do bezpiecznego folderu.
Akty prawne
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1369).
Ustawa z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1369).
Art 2 pkt 4 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwo (Dz.U. z 2020 r. poz. 1369).
Zabezpieczenia w cyberbezpieczeństwie:
silne hasła;
dwuskładnikowe uwierzytelnianie;
zaszyfrowane dyski na laptopach;
wyłączne używanie legalnego oprogramowania;
regularne aktualizowanie oprogramowania;
dodatki do przeglądarek chroniące użytkowników;
antywirusy i ochrona przed ransomware;
zapora sieciowa i segregacja dostępu do danych;
Jeśli zainteresował Was ten temat zapraszam serdecznie na szkolenie z podstaw cyberbezpieczeństwa.
